Vaskršnji koncert u Hramu Svetog Save: Susret četiri horska ansambla

Imati priliku da se sluša horski koncert na kojem nastupa više različitih ansambala danas predstavlja pravu retkost. Nekada jedno od postojanijih žanrovskih opredeljenja u srpskoj kulturi, horsko muziciranje svedeno je na posvećene entuzijaste – kako dirigente, tako i pevače – koji se okupljaju sa željom da zajedničkim zvukom oplemene određene svečanosti.

U tom kontekstu, Vaskršnji koncert održan 13. aprila u kripti Hrama Svetog Save izdvojio se kao značajan događaj. Nastupili su Crkveno-dečiji i omladinski hor Orlić iz Batajnice, Hor pri hramu Rođenja Presvete Bogorodice iz Skoplja, Dečji hor Rastko, Omladinski hor, Hor Mokranjac i Hor Hrama Svetog Save, koji deluju u okviru Pevačkog društva Hrama Svetog Save. Dirigentsku palicu delili su Milena Antović, Milica Ajković, Andrej Naunov i Katarina Stanković.

Ovi ansambli okupili su različit broj izvođača – od oko dvadeset četiri pevača, koliko broji hor Orlić, do velikih sastava kakve čine Hor Mokranjac i Hor Hrama Svetog Save, koji zajedno okupljaju više desetina članova.

Program koncerta bio je osmišljen u duhu praznika kojem je bio posvećen.

Svaki hor izveo je makar jedno delo Stevana Stojanovića Mokranjca, u okviru obeležavanja 160 godina od njegovog rođenja, dok je ostatak repertoara obuhvatio širok dijapazon duhovne muzike. Od tradicionalnih napeva poput Angel vopijaše i Ljudi likujte, koje su izveli Dečji hor Rastko i Omladinski hor, kao i Hristos voskrese u interpretaciji hora Orlić, do dela autora kao što su Vladimir Đorđević (Molitva), Dragan Šuplevski (Hristos voskrese), Atanas Badev (Heruvimska pesma), Todor Skalkovski (Veličanije Kirilu i Metodiju), Dmitrij Bortnjanski (Sej denj), Igor Andrić (Vo svjete Tvojem Vladiko) i Kurt Sander (Angel vopijaše). Stilski raznorodan program ponudio je publici širok spektar duhovnih izraza, čime je dodatno naglašena svečana atmosfera praznične večeri.

U interpretativnom smislu, koncert je ponudio zanimljiv presek različitih nivoa horskog muziciranja – od dečjih ansambala u formiranju, do velikih, zrelih horova sa stabilnijim zvukom i iskustvom.

Važno je imati u vidu širi kontekst savremenog horskog života kod nas. Horske tradicije više nisu razvijene u meri u kojoj bi dirigenti imali luksuz izbora među velikim brojem pevača na audicijama; naprotiv, najčešće rade sa onim što im je dostupno, ulažući trud da postojeće potencijale razviju do maksimuma. Upravo u tom svetlu treba posmatrati i ovaj koncert – kao susret različitih nivoa i mogućnosti, ali i kao potvrdu da horska muzika, uprkos izazovima, i dalje pronalazi svoje mesto u savremenom kulturnom prostoru.

Praznični tonovi u različitim bojama

〰️

Praznični tonovi u različitim bojama 〰️

Dečji hor Rastko i Omladinski hor ostavili su utisak ansambala u kojima se pažljivo i posvećeno radi sa mladim pevačima. Sa nešto više od četrdeset članova, u čijem sastavu su i dečaci i devojčice, ovi horovi pokazali su zdravu i negovanu vokalnu osnovu, uz ujednačenu i lepo uobličenu boju glasa. Izbor kompozicija bio je primeren uzrastu izvođača, što je omogućilo da se muzikalnost i jasnoća interpretacije iskažu bez preteranog opterećenja tehničkim zahtevima. U njihovom nastupu prepoznaje se i šira pedagoška dimenzija – ovakvi ansambli ne samo da neguju duhovnu muziku, već predstavljaju i temelj za formiranje budućih pevača starijih horskih kolektiva.

Crkveno-dečiji i omladinski hor Orlić, brojčano manji (oko dvadeset četiri pevačice), pokazuje ambiciju i kontinuitet rada koji nadilazi okvire uobičajenog amaterskog okupljanja. Osnovan 2011. godine kao sekcija veronauke, ovaj ansambl je vremenom izrastao u hor sa zapaženim aktivnostima. Ipak, u njihovom zvuku mogla se uočiti izvesna neujednačenost – pojedini glasovi su se izdvajali iz opšteg tkiva, što je povremeno narušavalo koherentnost horske slike.

Hor pri hramu Rođenja Presvete Bogorodice iz Skoplja suočio se sa izraženijim interpretativnim izazovima. Neujednačena boja glasova, kao i nedovoljno oblikovane fraze, doprineli su utisku nedorečenosti u izvođenju. Povremena intonativna kolebanja, kao i nesigurnost u zajedničkim ulazima i završecima, dodatno su uticali na celokupan utisak, koji je ostao pomalo trom i nedovoljno izražajan.

Sa druge strane, Hor Mokranjac, u sadejstvu sa Horom Hrama Svetog Save, predstavio se kao veliki ansambl zrelih glasova, koji nosi stabilnost i punoću zvuka karakterističnu za iskusnije kolektive. U njihovom nastupu oseća se sigurnost u vođenju glasova i jasnije oblikovana interpretativna linija, što je doprinelo snažnijem umetničkom utisku.