Od Baha do Bestragije: kontrasti savremenog muzičkog trenutka
Koncert Strahinje Radoičića na Kolarcu i premijerno koncertno izvođenje opere za decu Deca Bestragije Lazara Đorđevića
Promenadni koncert održan na Kolarčevoj zadužbini prethodne nedelje ustupio je scenu flautisti Strahinji Radoičiću — mladom, ali već formiranom umetniku koji sigurno i strastveno gradi svoj interpretativni i izvođački put.
Ovoga puta publici je priredio koncert pažljivo osmišljenog dramaturškog luka, čiji je okvir činila Bahova Partita u a-molu za solo flautu. Radoičić je delo izveo fragmentarno: na početku koncerta interpretirao je stavove Alemande i Kurante, dok su Sarabanada i Bure anglez zaokružili veče.
Unutrašnji pejzaž ovog programa ispunila su dela Itinerant i Air Torua Takemicua, kao i Pet inkantacija Andrea Žolivea, čime je uspostavljen snažan kontrast između baroknog kanona i savremenih izraza za solo flautu.
Strahinja Radoičić više ne iznenađuje samim izborom repertoara ili kvalitetom interpretacije – on to podrazumeva.
Prepoznatljiv po otvorenosti i spremnosti da publici predstavi dela za flautu koja se retko izvode u našoj sredini, kao i po uverljivim interpretacijama, bogatim širokom paletom zvuka, izraza i karaktera, Radoičić je i ovoga puta potvrdio sve navedene odlike.
Ono što je, međutim, neophodno posebno istaći jeste izuzetna koncentracija i fizička izdržljivost potrebna da se tokom jednog koncerta iznesu i oblikuju toliko različiti muzički svetovi. Upravo ta sposobnost oličava njegov zreo umetnički profil. Vredi naglasiti oštar, gotovo ritualni zvuk evokacija ljudske duhovnosti u Žoliveovim Inkantacijama, zatim zvučni raskoš tišine i tona u delima Torua Takemicua, kao i prividnu jednostavnost, a u suštini složenu arhitekturu Bahove muzike, koja zrači autoritetom — sve to Radoičić je oblikovao promišljeno, sigurno i stilski uverljivo.
Deca Bestragije, opera za decu i mlade
〰️
Deca Bestragije, opera za decu i mlade 〰️
Istog dana, u večernjim satima, u Galeriji Artget Kulturnog centra Beograd, publici je predstavljeno najnovije ostvarenje kompozitora Lazara Đorđevića, posvećeno deci i mladima – opera Deca Bestragije.
Delo je nastalo prema istoimenom romanu Uroša Petrovića, dok je libreto potpisao Aleksa Ršumović, a u produkciji Muzičko opersko teatarske organizacije. Tom prilikom koncertno su izvedene četiri scene iz opere, koje je povezivao narator (Filip Stankovski) čitanjem odlomaka iz romana, nastojeći da publici – a naročito najmlađima – što jasnije približi inače složenu i izrazito apstraktnu radnju.
Ono što se u ovom novom Đorđevićevom ostvarenju posebno izdvaja jeste njegova sposobnost da pronađe adekvatan muzički odgovor na zahteve koje postavlja sam libreto.
Muzika se odlikuje izraženom maštovitošću, koja na izuzetno plastičan način oslikava i potcrtava događaje iz četiri predstavljene scene. Istina, treba istaći da je mali ansambl – sastavljen od klarineta (Jovan Živčić), violine (Jovana Mijin), violončela (Angelina Živković) i klavira (Marko Bogdanović) – donekle ograničio mogućnosti punog zvučnog raspona ove partiture. Ipak, kompozitor je umešno iskoristio date izvođačke resurse i prilagodio muziku konkretnom izvođačkom okviru.
Članovi pevačkog ansambla, ukupno sedam izvođača (Marija Mitić Vasić, Ivan Golubović, Tamaš Kiš, Milan Obradović, Mina Nikolić, Stefan Savić i Matija Arnautović), izveli su svoje vokalne deonice sa visokim stepenom sigurnosti i posvećenosti. Time su, metaforički rečeno, odškrinuli vrata i propustili zrak svetlosti koji je obasjao obrise opere – ostvarenja koje, već na osnovu ove četiri scene, pokazuje izuzetan potencijal da preraste u ozbiljno opersko delo edukativnog karaktera.
Manje nepreciznosti čitavog izvođačkog korpusa, neizbežne u ranoj fazi izvođačkog sazrevanja dela, svedočile su o tome da se proces potpunog umetničkog sjedinjavanja još uvek nalazi u toku.
Maštoviti i duhoviti svet Bestragije istovremeno je i emotivan i komičan, obavijen velom tajanstvenosti, ali pre svega muzički intrigantan. Uz adekvatan produkcioni i izvođački pristup, ove četiri scene imaju sve preduslove da u budućnosti u konačnoj formi opere ugledaju svetlost dana na nekoj pozorišnoj sceni.