Perfekcija bez pompe: Teofil Milenković i VooDoo klavirski duo
Teofil Milenović - novo lice srpske muzičke scene
Teofil Milenković se ubrzano afirmiše kao jedan od najistaknutijih violinista svoje generacije. Kao umetnik snažnog karaktera, sa svojih (tek) 25 godina, odaje izražajni scenski nastup, istančan muzički instinkt, kao i stav oblikovanog koncertnog izvođača.
Formirajući svoj izvođački stil pod vođstvom Marka Broncija i Roberta Traininija na Konzervatorijumu Monteverdi u Bolcanu i Stefana Milenkovića, Teofil je u svoj muzički izražaj uneo dubok osećaj za emotivno poniranje u muziku, pedantnu obradu svakog detalja svoje deonice i izuzetno gust, pun ton koji raskošno ispunjava svaku notu.
Na koncertu u Narodnom muzeju Srbije, pred sam završetak 2025. godine, ovaj mladi violinista publici je priredio fantastičan nastup na čijem su se repertoaru našla dva kapitalna, opsežna dela za violinu i klavir: druga Šumanova i jedina Frankova sonata. Nastupio je ravnopravno sa dvojicom izvanrednih pijanista, članovima poznatog klavirskog dua VooDoo – Vukom Božilovićem i Dušanom Grozdanovićem.
Potcrtane stilske razlike
〰️
Potcrtane stilske razlike 〰️
U interpretaciji Teofila Milenkovića i pijanista Dušana Grozdanovića i Vuka Božilovića posebno je impresivno kako su oba dela izvedena sa jasno izraženim stilskim razlikama. Teofil je sonatama pristupio podcrtavajući muzičke karakteristike i specifične stilove Šumana i Franka, čime je publici dao prostor da oseti raznovrsnost njihove poetike. U Šumanovoj sonati, naglasio je dramatičnost i emotivnu dubinu dela, dok je u Frankovoj sonati izgradio prozračnu lirsku strukturu i raznobojnu paletu boja koja se formira kroz ciklično povezivanje tema, pokazujući izuzetnu sposobnost prilagođavanja različitim muzičkim svetovima.
Sam Teofil Milenković u ovim interpretacijama pokazao je zavidnu tehničku veštinu, muzikalnost i sposobnost vođenja fraza sa izuzetnom logikom i dramaturgijom.
Njegove interpretacije bile su emotivno duboke, sa jasno izraženim razlikama među stavovima, precizno vođenim dahovima i dugim, oblikovanim frazama. Ton je bio ispunjen raskošnom virtuoznošću koja je publiku potpuno osvojila.
Pijanisti su imali podjednako važnu ulogu u izgradnji ukupnog zvuka i finalne interpretacije, što je naročito vidljivo u složenim fakturama obe sonate. Dušan Grozdanović u Šumanovoj i Vuk Božilović u Frankovoj interpretirali su svoje deonice sa punom snagom, preciznošću i emotivnim nabojem, pružajući violinisti podršku i omogućavajući da zajednički zvuk bude zaista skladan i bogat. Ukupan zvuk oba ansambla bio je izvanredno kreiran – kombinacija toplog, punog tona Teofila Milenkovića i čiste, izražajne artikulacije pijanista stvorila je celinu koja je istovremeno dinamična i vrsno oblikovana.
Izvođenje Šumana i Franka bilo je ne samo tehnički besprekorno, već i emotivno sugestivno, ostavljajući snažan i nezaboravan utisak.
Pijanisti Dušan Grozdanović i Vuk Božilović
Na ovom koncertu susreli su se vrsni muzičari naše sredine – sa jedne strane članovi VooDoo klavirskog dua, umetnici sa formiranim stilom, ali i otvoreni za istraživanje novih muzičkih puteva i spremni da bez straha „uskoče“ u novo muzičko ruho, a sa druge strane violinista Teofil Milenković, dragoceno muzičko otkriće kraja 2025. godine.
Ovaj mladi umetnik poseduje izuzetnu tehničku veštinu, muzikalnost i scenski izraz koji zaslužuju najširu pažnju. Teofil Milenković je talenat koji naši orkestri, agencije i festivalska scena jednostavno ne smeju ispustiti – umetnik čija interpretacija može da oplemeni scenu i ostavi snažan trag u publici.
Kapitalna dela kamerne muzike
Sonata za violinu i klavir br. 2, op. 121 Roberta Šumana delo je strastvene dramatike, naročito uzburkanog prvog stava i energičnog finala. Skerco (drugi stav) i smireni, sporiji stav bogat picikatima (treći) ističu se kao međusobno tesno povezani, pri čemu snažna energija skerca kontrastira sa introspektivnim karakterom sporog stava. Sonata je reprezentativan primer Šumanove poetike, zasnovane na organski razvijenim temama, promenama raspoloženja i spoju kontemplacije i strasti, posebno u suptilnim trenucima sporog stava.
Sonata za violinu u A-duru Cezara Franka predstavlja kamen temeljac kamerne muzike. Izdvaja se po prelepim melodijama, cikličnoj formi i izražajnoj dubini, pri čemu oba instrumenta imaju podjednaku ulogu. Naročito se ističe nezaboravni, razvijeni spor stav. Ovo delo je popularno koncertno ostvarenje, cenjeno zbog emotivnog raspona i jedinstvene strukture koja gradi tematsku celovitost kroz sva četiri stava.